Istnieje kilka systemów norm dotyczących tytanu, służących do definiowania stopów tytanu, ich oznaczeń, składu chemicznego oraz właściwości mechanicznych. Znajomość tych norm dotyczących tytanu ma kluczowe znaczenie dla doboru, porównania i kwalifikacji odpowiedniego materiału do danego zastosowania.
Podobnie jak w przypadku innych metali, do najważniejszych norm dotyczących tytanu należą amerykańskie normy ASTM i SAE (a konkretnie specyfikacje lotnicze AMS), europejska norma Euronorm, niemiecka norma DIN, japońska norma JIS, międzynarodowa norma ISO oraz chiński system GB i rosyjski system GOST.
Tytan pozwala na uzyskanie znaczących zmian w mikrostrukturze poprzez różnorodne procesy obróbki termomechanicznej. Dzięki temu stosunkowo niewielka liczba gatunków tytanu pozwala zaspokoić szeroki zakres wymagań dotyczących właściwości i zastosowań. W praktyce istnieje około 50 głównych gatunków tytanu, które zostały sklasyfikowane i są obecnie w użyciu, choć tylko kilkadziesiąt z nich jest łatwo dostępnych na rynku.
Amerykańskie normy ASTM dotyczące tytanu wyróżniają około 40 głównych gatunków tytanu, z których gatunki od 1 do 4 są tytanem czystym handlowo (niestopowym). Gatunki objęte normami ASTM, wraz z innymi stopami, są również produkowane zgodnie ze specyfikacjami lotniczymi i wojskowymi (SAE-AMS i MIL-T), a także normami ISO, Euronorm, GOST oraz japońskimi normami JIS dotyczącymi tytanu. Chociaż normy te pokrywają się w wielu obszarach, nie są one zamienne. W ramach dążenia do bardziej globalnego podejścia do norm dotyczących tytanu Japońskie Towarzystwo Tytanowe zaproponowało ujednolicone systemy specyfikacji.
Głównym wyzwaniem związanym z normami dotyczącymi tytanu nie jest brak norm określonych przez organizacje normalizacyjne (SDO). Problemem jest natomiast ogromna liczba szczegółowych, indywidualnych specyfikacji opracowanych przez przedsiębiorstwa lotnicze, które często ograniczają wielkość serii produkcyjnych. Każde przedsiębiorstwo lotnicze stosuje własną specyfikację, obejmującą określone ścieżki przetwarzania, więc ścieżka przetwarzania dopuszczalna przez jedną firmę może nie być akceptowana przez inną.
Sytuacja ta prowadzi do produkcji małoseryjnej. Nadwyżki materiału można magazynować, ale może je wykorzystać wyłącznie firma, która zaakceptuje daną specyfikację. Ponadto materiał ten często ma zbyt wysokie parametry techniczne jak na ogólne zastosowania przemysłowe, ponieważ spełnił już bardzo szczegółowe wymagania dotyczące zapewnienia jakości obowiązujące w przemyśle lotniczym. Z tego samego powodu duża część materiału, który trafia na złom, musi być starannie segregowana w celu zachowania szczegółowej historii pochodzenia, której wymagają przedsiębiorstwa lotnicze.
W niniejszym artykule omówiono światowe normy regulujące oznaczanie stopów tytanu oraz zakres klas. Pozostałe przewodniki z serii poświęconej tytanowi wyjaśniają, co definiują te normy. Artykuł „Specyfikacje tytanu” szczegółowo opisuje poszczególne systemy specyfikacji – jest to temat ściśle powiązany z niniejszym artykułem, z którym warto się zapoznać. Artykuł „Gatunki tytanu” klasyfikuje tytan czysty handlowo i jego stopy w rodziny, natomiast artykuł „Właściwości tytanu” omawia wytrzymałość, niską gęstość i odporność na korozję, które odróżniają poszczególne gatunki od siebie. Razem łączą one ramy normatywne ze specyfikacjami, gatunkami i właściwościami, na których się opierają.
Chociaż na całym świecie wyodrębniono i stosuje się około 50 głównych gatunków tytanu, na rynku komercyjnym łatwo dostępne jest jedynie około dwóch tuzinów z nich. Sama organizacja ASTM uznaje około 40 głównych gatunków.
Ponieważ każda firma z branży lotniczej i kosmicznej działa zgodnie z własnymi specyfikacjami i zatwierdzonymi procedurami przetwarzania, materiały są często wytwarzane w małych, specjalnie przeznaczonych partiach. Procedura zaakceptowana przez jedną firmę może zostać odrzucona przez inną, co ogranicza zakres zastosowania danej partii.
Nadwyżki produkcyjne można magazynować, ale mogą je wykorzystywać wyłącznie przedsiębiorstwa, które akceptują specyfikację, zgodnie z którą zostały one wyprodukowane. Ponieważ materiały te przeszły już rygorystyczną kontrolę jakości obowiązującą w przemyśle lotniczym, często mają one zbyt wysokie parametry w stosunku do ogólnych potrzeb przemysłowych, a co za tym idzie, są droższe niż to konieczne.
W produkcji lotniczej znaczna część tytanu trafia do złomu. Złom ten należy starannie segregować i śledzić, aby zachować szczegółową historię pochodzenia materiału, której wymagają przedsiębiorstwa z branży lotniczej.
Zgodnie z normami ASTM dotyczącymi tytanu gatunki od 1 do 4 są czyste handlowo (niestopowe). Różnią się one wytrzymałością i czystością, a wybiera się je głównie ze względu na ich odporność na korozję.